Powtórzenie

Maciej Kuźmiński Company

Powtórzenie to opowieść o przenikaniu się tożsamości i zakwestionowaniu istoty powtarzalności rzeczy. Podobnie jak w Personie Bergmana, tu również zacierają się podobieństwa i różnice między dwoma kobietami. Skomplikowany zapis choreograficzny wymaga od tancerzy nieludzkiej wręcz koncentracji, co zmusza do pytania, czy powtórzenie jest w ogóle możliwe.

Powtórzeniu widz odnajdzie odniesienia do historii tańca i kluczowych metod choreograficznych. Przez pryzmat twórczości innych, Kuźmiński analizuje własny styl ruchu i choreografii. “Myślenie jest grą różnicy i powtórzenia” twierdzi Deleuze.

Powtórzenie stanowi drugą część dyptyku Różnica i Powtórzenie, złożonego z radykalnie różniących się od siebie spektakli i będącego pełnometrażowym debiutem Kuźmińskiego. Inspirację stanowiła Różnica i Powtórzenie – książka uznawana za magnum opus Gillesa Deleuze’a. Spektakl Powtórzenie, wybrany z pośród 700 zgłoszeń z całego świata, reprezentował Polskę na międzynarodowych targach tańca Tanzmesse NRW w niemieckim Düsseldorfie w 2016 r.

      • choreografia
      • Maciej Kuźmiński
      • wykonanie i kreacja
      • Daniela Komędera, Agnieszka Bednarz lub Dominika Wiak
      • dramaturgia i teksty
      • Adam Hypki
      • reżyseria oświetlenia
      • Michał Mackiewicz
      • kostiumy
      • Justyna Jakubczyk-Lassota, Emil Wysocki
      • asystent choreografa
      • Tomasz Pomersbach

     

     

      • muzyka
      • Antonio Vivaldi “Cztery Pory Roku”, wykonanie Akademia Bizantina
      • czas trwania
      • 45 min
      • producent
      • Maciej Kuźmiński, Maria Marcinkiewicz-Górna fundacja Cukier Puder
      • produkcja
      • Lubelski Teatr Tańca, Miejski Dom Kultury w Zduńskiej Woli, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu Państwowej Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie
      • wsparcie
      • produkcję zrealizowano z środków finansowych Lubelskiego Teatru Tańca, oraz w ramach stypendium z MKiDN
      • Jest to realizacja, w której każdy z elementów – choreografia, wykonanie, wyczucie czasu i przestrzeni – jest z osobna na bardzo wysokim poziomie.

     

      • Każda z części dyptyku mogłaby funkcjonować jako oddzielny spektakl, będący cielesną realizacją rozważań filozoficznych. Razem tworzą jednak udaną całość, a trójka wykonawców różni się między sobą akurat na tyle, by powtórzenie nie stało się nużące, a wręcz przeciwnie – intrygowało.

produkcja i wsparcie